MIT: Konwencja stambulska zawiera postanowienia uważane za niebezpieczne, kontrowersyjne i ideologiczne. Dokument ten opiera się na ideologii gender, co skutkuje kwestionowaniem praw przysługujących rodzinom.
FAKT: Termin "gender" wywodzi się z języka angielskiego i oznacza płeć społeczno-kulturową. Jest to skonstruowany zbiór atrybutów, wzorców zachowań, wyobrażeń i oczekiwań społecznych, a także norm związanych z płcią biologiczną. Określa funkcje pełnione przez jednostkę w społeczeństwie i kulturze, oraz jej status i przysługujące jej prawa. Konwencja definiuje płeć społeczno-kulturową jako społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i atrybuty, które dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet lub mężczyzn.
Termin "gender" nie zastępuje zatem terminu "płeć biologiczna" (nazywanego "obiektywnym pojęciem płci" przez przeciwników posługiwania się terminem gender), ale wskazuje na istnienie innego wymiaru płciowości, mianowicie kulturowo-społecznego. Pojęcie "gender" jest naukowym terminem, który nie odnosi się do "subiektywnych odczuć dotyczących płciowości", lecz do kulturowo-społecznych ról związanych z płcią i ich przypisywania. Przykładem genderowych ról społecznych może być utrzymujący się podział, wedle którego sfera publiczna jest domeną męską, a sfera domowa – kobiecą.
Uznając istnienie płciowych ról kulturowo-społecznych, Konwencja stambulska przyznaje, że pewne role i stereotypy mogą przyczyniać się do akceptacji przemocy wobec kobiet. Jest to pierwszy międzynarodowy dokument tej rangi, który uznaje istnienie przemocy ze względu na płeć i przedstawia propozycje zwalczania tego zjawiska.
MIT: Konwencja bezpośrednio atakuje instytucję małżeństwa i rodziny, identyfikując różnice między kobietami a mężczyznami jako korzenie przemocy.
FAKT: Konwencja, oprócz nakładania na państwa obowiązku wprowadzenia konkretnych rozwiązań prawnych w celu ochrony ofiar i zapobiegania przemocy, stawia również zadanie promowania zmian w społecznych i kulturowych wzorcach dotyczących roli kobiet i mężczyzn. Celem jest eliminacja uprzedzeń, tradycji i zwyczajów opartych na idei niższości kobiet oraz modelu stereotypowej roli płciowej, zwłaszcza takiego, który prowadzi do przemocy wobec kobiet. Wartości, takie jak partnerstwo, wzajemny szacunek, bezpieczeństwo, poszanowanie godności i niezależności partnera/partnerki, równość szans i możliwości realizacji potrzeb życiowych, mają zastąpić tradycyjny hierarchiczny model rodziny.
Należy podkreślić, że te wartości nie stoją w opozycji do instytucji rodziny, lecz reprezentują dążenie do bardziej egalitarnego modelu rodziny, zamiast utrzymywania tradycyjnych hierarchii. Istotne jest, że Konwencja nie promuje dezintegracji rodzin, ale dąży do budowy zdrowszych relacji opartych na równości i szacunku.
Statystycznie, kobiety często stają się ofiarami przemocy, a najczęstszymi sprawcami są mężczyźni. Stereotypy płciowe, obecne w społeczeństwie patriarchalnym, przyczyniają się do narzucania męskiej dominacji kosztem kobiet. Poglądy te wywyższają cechy męskie, takie jak siła czy niezależność, a równocześnie deprecjonują cechy kobiece, jak delikatność czy wrażliwość. Konstrukcja tych stereotypów sprzyja wytworzeniu hierarchii płci, gdzie mężczyzna jest postrzegany jako władca, a kobieta jako podporządkowana.
Konwencja stambulska wprowadza pojęcie "przemocy wobec kobiet ze względu na płeć", obejmujące wszelkie formy przemocy wynikające z przekonania o niższości kobiet. To przekonanie stanowi podłoże wielu przypadków przemocy, takiej jak przemoc psychiczna, ekonomiczna, fizyczna, seksualna czy systemowa. Konwencja stanowi ważny krok w walce przeciwko przemocy wobec kobiet, demaskując je i zmuszając społeczeństwo do reakcji.
MIT: Konwencja stambulska nie wprowadza skutecznych narzędzi walki z przemocą
FAKT: Konwencja stambulska zobowiązuje państwa do wzięcia odpowiedzialności za stworzenie realnego i kompleksowego systemu przeciwdziałania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.
W rozdziale III poświęconym profilaktyce przemocy, Konwencja porusza kwestie podnoszenia świadomości społecznej, edukacji, szkoleń dla specjalistów, interwencji profilaktycznej i programów leczenia. Kolejny rozdział – Ochrona i wsparcie – dotyczy m.in. wsparcia ogólnego, pomocy w składaniu skarg indywidualnych i zbiorowych, wsparcia specjalistycznego, schronisk, telefonu zaufania, wsparcia dla ofiar przemocy seksualnej, ochrony i wsparcia dla nieletnich świadków oraz kwestii zgłaszania przestępstwa, także przez specjalistów. Rozdział VI Konwencji – Wykrywanie, ściganie, procedury prawne i środki ochronne – proponuje podejmowanie przez państwa takich działań, jak: szybka reakcja, zapobieganie i ochrona, ocena ryzyka i zarządzanie ryzykiem, procedury wyjątkowych zakazów kontaktowania się i zakazu zbliżania się oraz nakazu ochrony, prowadzenie dochodzeń i gromadzenie dowodów, ustalenie wytycznych do prowadzenia postępowań bez wysłuchania strony przeciwnej i postępowań prowadzonych z urzędu, wprowadzenie szczególnych środków ochrony oraz ustalenie zasad przedawnienia.
Innymi słowy, Konwencja antyprzemocowa proponuje kompleksowy zestaw działań, które powinny podejmować państwa-strony, aby w pełni i skutecznie chronić osoby zagrożone przemocą i jej doświadczające.
